Monety hobby i rozrywka

Nataniel jest już dorosłym mężczyzną, mimo to w jego mieszkaniu na wszystkich półkach stoją różne modele samochodów. Od dzieciństwa jego hobby było zbieranie takich aut. Chodziło o to by mieć jak najwięcej różnych mało dostępnych modeli. Wszystkie z jego samochodów były zdalnie sterowane. Wśród unikatów był ford mustang z 1960 roku, który podczas jazdy wydawał identyczne odgłosy jak prawdziwy. Nataniel nikomu nie pozwalał dotykać swoich skarbów. Żadna z jego dziewczyn nie miała prawa nawet ścierać kurzy z nich. Kiedyś jedna z nich próbowała schować je wszystkie w kartonach podczas nieobecności chłopaka i wynieść je na strych. Na szczęście chłopak wrócił wcześniej do domu i o mało nie dostał zawału. Wszystkie modele leżały na podłodze popakowane w foliowe woreczki, gotowe do schowania. Od razu skończył się ich związek. Nie każdy potrafi zrozumieć hobby drugiej osoby, a przecież nie chodzi o to by podobało się ono innym, ale żeby to nam samym sprawiało przyjemność. Teraz wszyscy znajomi chłopaka wiedzą jak wielkie znaczenie mają dla niego te malutkie samochodziki i ile wyrzeczeń kosztowało go posiadanie tak licznej kolekcji, albowiem wszystkie kupił sobie sam za swoje ciężko uzbierane pieniądze. A każda nowo poznana dziewczyna na samym początku musi wysłuchać ciekawej historii ich zdobycia. Od samego początku są uświadamiane, ze nie wolno im ich tknąć bo źle się to dla nich skończy. Warto nawet jako dorosłym poczuć się jak dziecko, bo lata dzieciństwa to coś, do czego warto wracać.
KONKURSY

Nasza rodzina jest bardzo liczna. Moja mama ma aż sześcioro rodzeństwa. Jedną z ulubionych rozrywek mojej familii jest gra w karty. Ale nie jest to typowe makao czy poker. Wszyscy jesteśmy pasjonatami gry w brydża. Jest to gra dla czterech osób, więc zazwyczaj tworzone są dwa stoły. Nie gramy nigdy na pieniądze ani żadne materialne wygrane. W końcu chodzi o rozrywkę a nie wygraną. Jednak któregoś roku ja i mój wujek startowaliśmy jako para w turnieju amatorów brydża. Szło nam bardzo dobrze, doszliśmy aż do finałów. Były to rozgrywki w brydża towarzyskiego, a nie sportowego. Pokazaliśmy wszystkim, jak dobrze potrafimy się dogadywać. Rozgrywka była bardzo zaciekła. Każdy z uczestników chciał wygrać i dostać miano najlepszego gracza. Nam karta również szła dobrze. Za każdym razem miałam po dwadzieścia punktów i śmiało mogłam grać bardzo wysoko. Wszyscy patrzyli ze zdumieniem, jak pozostałe pary przegrywają z kretesem. To był bardzo udany dzień. Dzień pełen wrażeń. Oczywiście wygraliśmy. Otrzymaliśmy piękny puchar, który postawiłam na komodzie wraz z innymi trofeami, bo mam ich już kilka. Lubię sprawdzać się w wielu dziedzinach, a kiedy coś robię lubię robić to dobrze. Udział w turnieju sprawił, że zaczęłam wierzyć w siebie i mimo, ze miałam wówczas tylko piętnaście lat. Udowodniłam innym ludziom, że wystarczy odrobina talentu, wiary w siebie i ciężkiej pracy, aby osiągnąć sukces. Gra w brydża do tej pory jest moją ulubioną rozrywka i kiedy tylko istnieje możliwość siadamy we czwórkę, żeby zagrać robra lub dwa.

Kasia ma psa. Jest to piękny dog niemiecki. Swoim wzrostem prawie przewyższa dziewczynkę albowiem ma prawie sto czterdzieści centymetrów. Jej wielkim hobby jest zabawa z nim. Nomen, bo takie jest imię czworonoga również uwielbia bawić się z dziewczynką. Jest młodym psem nie ma jeszcze roku, w związku z tym bardzo szybko uczy się nowych sztuczek i wykonywania rozkazów. Robi to bez przymusu, wręcz przeciwnie sprawia mu to wielką frajdę. To bardzo wyzywający rodzaj hobby. Wymaga poświęcenia dużej ilości czasu. Każdego dnia Kasia bierze Nomena na smycz i razem udają się do parku. Tam puszcza go luzem. Początkowo biegają i wygłupiają się. Następnie Kasia szykuje sobie parę smakołyków dla psa. Zaczyna się szkolenie. Kasia pokazuje dla czworonoga jak wykonać dany rozkaz lub sztuczkę po czym prosi go o powtórzenie. Jeśli dobrze mu pójdzie dostanie w nagrodę smakołyk. Po opanowaniu jednej czynności, jest ona każdego dnia utrwalana aż w końcu przychodzi czas na kolejną sztuczkę. Taki hobby przynosi Kasi wiele satysfakcji. Przede wszystkim spędza czas w towarzystwie swojego najlepszego przyjaciela, a dzięki ich treningom szczeniak wyrośnie na mądrego psa. Kiedy Nomen skończy rok będzie mógł brać udział w pokazach psów i tam udowodnić, że jest nie tylko pięknym niemieckim dogiem, ale również wytresowanym, słuchającym swojej właścicielki czworonogiem. Za zajęcie jednego z trzech miejsc Nomen może otrzymać medal a jego właścicielka uznanie jako trener. Warto jest więc trenować swoje psa, bo może przynieść On tak wiele radość.

W dzisiejszych czasach dużo większa wartość mają bilony papierowe niż monety. Kiedyś tak nie było, albowiem na świecie nie znano takiego rodzaju pieniądza. Wszędzie były olbrzymie tłocznie monet. Zazwyczaj w każdym Państwie po wyborze kolejnego władcy w tłoczni tworzono nowe monety z jego wizerunkiem. Chodziło przede wszystkim by uczcić jego władzę. Monety były robione ze srebra czy złota. Oczywiście złote monety miały dużo większą wartość. W najbiedniejszych częściach całego Państwa klasa robotnicza nigdy nie widziała takich monet, nie wspominając o ich posiadaniu. Oni pracowali dla większych właścicieli ziemskich głównie za jedzenie i dach nad głową. Czasem, jeśli tak ?Pan? miał gest rzucił im garść miedziaków ewentualnie jedna srebrną monetę, którą zazwyczaj rodzina trzymała na gorszy czas i nikomu nie wolno było jej ruszać. Z tego też powodu chodzili w starych ubraniach, w często podartych butach. Dla nich najważniejsze było przetrwanie zimy i praca. Właściciele ziemscy za to całymi sakwami wydawali monety na swoje przyjemności, wyprawiając w swoich domach wykwintne przyjęcia, otoczone luksusem pięknych ubrań, biżuterii, drogiego wina i najznakomitszych dań. Grała na nich orkiestra, w której skład wchodzili najbardziej znani w danym państwie muzycy. Nie było tam miejsca dla zwykłego motłochu, który nie posiadał nawet kilku złotych monet by się ładnie ubrać. Niestety od tamtych czasów nic się nie zmieniło. Nadal jest podział na bogatych i biednych. To się nigdy nie zmieni i na pewno tak zostanie, bo taki już jest nasz świat.

Dziadek Krzysia w swojej biblioteczce miał olbrzymi zestaw różnych monet. Nigdy nikomu nie wolno było tam wchodzić. Dziadek bardzo dbał o swój skarb. Dzieciaki zastanawiały się czemu w końcu to tylko kilkadziesiąt starych monet (żadna z nich nie była obecnie w obiegu). Któregoś pięknego dnia dziadkowi przyszło zaproszenie na zjazd numizmatyków. Krzyś oczywiście zapytał czym jest numizmatyka. Dziadek z uśmiechem na ustach wyjaśnił bardzo zaciekawionemu wnukowi, że to jest to zbieranie właśnie takich starych monet. Zaprosił również wnuczka do swojej biblioteki by chłopiec choć trochę poznał ich historię. Okazało się, że najstarsza moneta dziadka pochodzi z XVIII wieku i po tym, co opowiadał dziadek warta jest fortunę. Wśród monety były złote, srebrne oraz nordic. Nikt by nie przypuszczał, że jest to ?kawałek historii? oraz niesamowite bogactwo ukryte w tych niepozornych monetach. Dziadek zabrał ze sobą Krzysia na zlot numizmatyków. Tam dopiero chłopiec zobaczył największe na świecie kolekcje monet. Najbardziej zachwyciła go trzy kilogramowa moneta przedstawiająca rok świni. Poza wartością kolekcjonerską okazała się również niezłą lokatą przyszłościową. Dziadek widząc tak olbrzymie zainteresowanie wnuka kupił mu ową monetę i jeszcze kilka innych, w sumie wartych trzydzieści tysięcy złotych. Nie powiedział jednak wnukowi o wartości monet by któryś z jego kolegów nie połakomił się na taki kąsek. Oczywiście kiedy przyjdzie odpowiednia chwila dziadek ?uświadomi? wnuka, póki co chłopiec myśli, że są to repliki.